English

Mijn vriendin Dia logeert hier een paar dagen. We gaan met de honden wandelen, maar een gierende koude wind heerst rondom het huis. We gaan dus niet naar de Vervallen Boerderij naar Greonterp en ook niet naar het Heeger Heempark, want daar waren we gisteren al. We rijden naar naar mijn favoriete park in Sneek. Daar wordt je beschut door oude bomen met bordjes die uitleggen waar je naar kijkt.

Achter het bord ‘Kaukasische vleugelnoot’ staat een oude, gespleten boom, bij elkaar gehouden door metalen pinnen. Ik klim in de boomstam terwijl Dia een foto van mij maakt door een holle, afgezaagde zijtak.

Even verderop maak ik een foto van Dia op het bankje Voor de Ouden van Dagen – in het Wilhelminapark worden niet alleen de bomen geclassificeerd. Dia heeft het gevoel dat ze in overtreding is, omdat ze pas in juni 70 wordt, maar niet genoeg om er niet te gaan zitten.

We lopen langs de vogelverblijven, met pauwen, kalkoenen, Tasmanaanse groene rosellas, fazanten en Friese hoenders. Niet iedereen zit achter gaas: huiselijke en exotische eenden zijn druk met paden oversteken. Spikkel verdraagt het stoïcijns, Hij weet dat hij niet kan jagen als hij is aangelijnd. Bovendien valt er overal genoeg interessants te ruiken en te zien.

Bromsnor

Miepie plast achteloos op een perkje rondom een standbeeld uit 2021 ter ere van de zes parkwachters die hier van 1898 tot 1995 toezicht hielden. Ze worden allemaal met naam en dienstjaren vermeld op een dof geworden koperen plaquette. Die hadden de parkwachters vast regelmatig opgepoetst. Alleen was er toen nog geen standbeeld voor hen. Je weet per definitie pas wat je mist als het weg is.

De bronzen parkwachter lijkt op Bromsnor, de agent uit de jaren zeventig Nederlandse kindertelevisieserie ‘Swiebertje’: handhaver der wet, niet al te slim en eigenlijk goedhartig. Het standbeeld is bescheiden, maar de sokkel is zo hoog dat de parkwacht toch boven ons uittorent.

Als we thuis zijn, beseffen we dat we de naam van de boom zijn vergeten: op onze leeftijd helpen bordjes bij bomen niet meer. Via Google komen we op de site van maandblad Groot Sneek. Daar staat dat de Kaukasische vleugelnoot de beroemdste boom van Sneek is. In januari 2020 was hij zelfs ‘Boom van de Maand’.

Groot Sneek: ‘De Snekerboom heeft een omtrek van ruim zes meter en is een van de oudste en dikste vleugelnoten van Nederland. (…) ‘Tijdens een zware storm in 1976 scheurde de vleugelmoer open. Een boomchirurg heeft de boom gered door staalkabels en pinnen aan te brengen. In de zomer van 2019 viel er spontaan een zware tak omlaag, waardoor de gemeente uit veiligheidsoverwegingen alle takken flink heeft ingekort. Zo hopen ze dat de boom toch nog jaren meegaat.’

Nationaal erfgoed

Het Wilhelminapark is het oudste stadspark van Sneek, aangelegd in 1898 in Engelse landschapsstijl ter gelegenheid van de inauguratie van de piepjonge (18 jaar oude) koningin Wilhelmina. Het is ontworpen door de Friese landschapsarchitect Gerrit Vlaskamp, die hield van nieuwerwetse, exotische planten en kronkelende paadjes. Die zijn er hier genoeg.

Het park is vrijwel geheel in de oorspronkelijke staat, alleen zijn veel bomen inmiddels hoog en indrukwekkend. Het Wilhelminapark is het tweede park in Nederland (na het Vondelpark in Amsterdam) dat nationale bescherming geniet. Ook de grote volière is nationaal erfgoed. Het werd in 1913 door de regenten van het Old Burger Weeshuis aan het Wilhelminapark toegevoegd.

Om het verhaal af te maken: De bank voor de Ouden van Dagen werd in 1920 op verzoek van de oudere inwoners van de stad geplaatst. Beeldhouwer Ruth Vulto Gaube maakte de Parkwachter. Het is niet typerend voor haar werk, maar het is charmant.



Wilhelmina Park

My friend Dia is staying here. We want to walk with the dogs, but a screeching wind rules the fields around the house. We decide not to see the Derelict Farm near Greonterp. We don’t walk to Heeg’s Heempark either – we went there yesterday. We drive to my favourite park in Sneek: Wilhelmina Park. There, one is sheltered by beautiful old trees with signs that explain what you are looking at. It is nature in a manageable form. I love this park, yet I would not go there without the dogs.

Caucasian Wingnut

Behind the sign ‘Caucasian Wingnut’ is an old, split tree held together by metal pins. We fall in love with it at first sight. I climb inside the treetrunk while Dia takes a picture of me through a hollow, sawn-off side branch.

For the Old of Days

I take a picture of Dia sitting on a bench under a shelter that says this is For the Old of Days: the Elderly. In Wilhelmina Park, not only trees are classified; people are, too. Dia feels like she’s in a violation because she doesn’t turn 70 until May. It’s not enough to stop her from sitting down, though.

We walk past the bird enclosures, which appear to be very multicultural, with blue peacocks, Tasmanian Green Rosellas, pheasants and Frisian fowl. Not all birds are behind mesh: homely and exotic-looking ducks are busy crossing the paths to water. Speckle endures it like a stoic; he knows he cannot chase while on a leash. Besides, there are so many exciting smells & sights for him here.

Grumpy Moustache

Miepie disrespectfully pees on the plants surrounding a statue. It was placed in 2021 in honour of the six park rangers who supervised visitors’ behaviour from 1898 to 1995. I am sure they also monitored the proper use of the Bench for the Old of Days. The six Park Rangers are all mentioned by name and years of service on a tarnished brass plaque. The bronze park ranger looks like Bromsnor, ‘Grumpy Moustache’, the constable from the seventies Dutch children’s TV series ‘Swiebertje’: Law-enforcing, not too bright, and good at heart. The statue is modest, but the pedestal is high enough for him to still tower above us.

When we are home, we realize we both forgot the tree’s name – at our age, signs near trees no longer help. Via Google, we come to the monthly magazine Groot Sneek site. There it is claimed that the Caucasian Wingnut is the most famous tree in town; it was declared ‘Tree of the Month’ in January 2020: ‘The Sneker tree has a circumference of more than six meters and is one of the oldest and thickest wingnuts in the Netherlands. (…) ‘During a heavy storm in 1976, the Wingnut tore open. A tree surgeon saved the tree by installing steel cables and pins. In the summer of 2019, a heavy branch fell spontaneously, causing the municipality to shorten all branches considerably for safety reasons. This way, they hope, the tree will yet last for years.’

National Heritage

Wilhelmina Park is fairly small. It is the oldest city park in Sneek, created in 1898 in English landscape style on the occasion of the inauguration of Queen Wilhelmina (then just 18 years old). It was designed by the Frisian landscape architect Gerrit Vlaskamp, ​​who loved new, exotic plants and winding paths – plenty of them here.

The Park is almost entirely in its original state (except that many trees are now old and impressive). The municipality of Súdwest-Fryslân is its owner. Wilhelmina Park is the second park in the Netherlands (after Vondelpark in Amsterdam) that enjoys national protection. The large aviary also appears to be a national heritage. It was added to Wilhelmina Park in 1913 by the regents of the Old Burger Orphanage.

The Bench for the ‘Old of Days’ was placed in 1920 at the request of the city’s older residents. Sculptor Ruth Vulto Gaube created the Park Ranger. It is not one of her quintessential works, but it is charming.