Foto's en verhalen

Charles

English

Na 120 T-shirts pakt Gerrit een doos met drag-kleding. Hij haalt er een dieppaars mantelpakje uit. Ik heb niet veel met kleren,  maar dit is prachtig; handwerk, met veel oog voor detail. Zou de drager het zelf gemaakt hebben? Ik kijk op mijn lijst. T03038: ‘Paars mantelpakje Vera Springveer’. Het past niet op de standaard paspoppen die we voor het fotografieproject gebruiken. We pakken de derde paspop, XS-formaat, die we achter de hand houden voor smalle heupen.

De pop-up fotostudio is opgesteld in kleine open plek in een bomvol magazijn zonder ramen in de catacomben van de Openbare Bibliotheek Amsterdam (OBA). We zetten een deel van de collectie van IHLIA op de foto. IHLIA-medewerker Gerrit pakt een T-shirt uit een van de platte dozen en hangt hem op een paspop. Ik zet de pop voor de camera, zoek het nummer van het T-shirt op mijn lijst, klik het werklicht uit, flits de foto, klik het werklicht weer aan en noteer het nummer van de foto bij het object. Ik plaats de paspop terug bij Gerrit, die de tweede paspop al aangekleed heeft klaarstaan en de eerste weer uitkleedt.

De komst van de drag kleding verstoort de routine. Niet alleen omdat het meer tijd kost om de paspoppen aan te kleden, maar omdat er zulke bijzondere kleding bij zit. Na het paarse power mantelpakje en een geestige deux-piece in leger-camouflagekleuren komen we bij object T0310: ‘Tweedelig koeienoutfit Vera Springveer’. Een grote jas blijkt een kimono, die als een zak om de paspop hangt. Dat kan zo niet. Ik stel voor dat ik de kimono meeneem om hem herkenbaar als kimono te fotograferen.

Thuis ga ik niet aan de slag met de foto’s of met de kimono. In plaats daarvan google ik Vera Springveer, de alter ego van Charles Lücker, performer, zanger en drag Queen. En zoals ik al dacht: smal in de heupen en lang. Ik vind wat filmpjes op YouTube. Op één daarvan – de premiere van een theatershow in de aula van begraafplaats Westgaarde – herken ik het paarse mantelpakje. En dan is  de geweldige documentaire van filmmaker Eddi Bal: Charles  

Eddi Bal’s film gaat over de man – Charles (‘Charlie’) Lücker – die een ijzersterk alter ego heeft gecreëerd: Vera Springveer, wereldberoemd in Amsterdam. Maar het keurslijf knelt. Charles wil verder. Hij gaat optreden onder zijn eigen naam, in mannenkleren, vertolkt werk van David Bowie. Ook neemt hij zijn eigen, rauwe, liederen op. Er is een mooie scene waarin Charlie en de band vóór een optreden backstage zitten. Charlie knipt zorgvuldig de haren van een van de bandleden. Ook dat kan hij goed, net als lekker koken. Ik weet dan ook al dat hij na zijn middelbare school naar de mode academie is gegaan. Of hij die heeft afgemaakt is niet duidelijk, maar het is een bevestiging van zijn liefde voor mooie kleding.

‘Waar is Vera trouwens gebleven?’ vraagt een bandlid. ‘Ritueel verbrand in het bos,’ zegt Charlie luchtig. Hij droomt van een carrière als zanger/songwriter met een eigen vaste band. Dit was hem vast en zeker gelukt, maar het noodlot slaat toe. Charles Lücker overlijdt in 2008 op 43-jarige leeftijd aan de gevolgen van aids.

Ik fotografeer de koeienkimono. Eén van de mouwen verbergt een verfrommelde ceintuur met koeienmotief. Op de kimono zitten restjes make-up, vooral in de kraag, die getuigen van Vera/Charles leven en bestaan. Op het internet wordt na het overlijden van Charles vooral Vera Springveer herdacht en op mijn objectenlijst komt de naam Lücker niet voor.

Ik zoek naar ‘Vera Springveer’ en schrijf erbij: pseudoniem van Charles Lücker. Zanger, performer, kunstenaar.

 

 

 

 

 

 

Charles

After 120 T-shirts, Gerrit takes a box of drag queen garments. He takes out a deep purple suit. I’m not much into clothes, but this is beautiful, handmade, with great attention to detail. Could the wearer have made it himself? I look at my list. T0308: ‘Purple suit Vera Springveer, two pieces’. It will not fit the standard mannequins we use for the photography project. We use the third mannequin, XS size, which we keep on hand for narrow hips.
The pop-up photo studio is set up in a small open space in a packed, windowless warehouse in the catacombs of the Amsterdam Public Library (OBA). We take pictures of a part of IHLIA’s large collection of clothing.

IHLIA archivist Gerrit takes a T-shirt from one of the flat boxes and hangs it on a mannequin. I place the doll in front of the camera, find the number of the T-shirt on my list, turn off the work light, flash the photo, click the work light back on and write down the photo number next to the object. I place the mannequin back to Gerrit, who has already dressed the second mannequin, and he undresses the first one again.

 

 

Mantelpakje Vera SpringveerThe arrival of drag queen clothing disrupts the routine. Not just because it takes more time to dress the mannequins but because these garments are unique. After the purple suit and a witty tight suit in army camouflage colours, we come to object T0310: ‘Two-piece cow outfit Vera Springveer’. The oversized coat, it turns out, is a kimono, and it hangs on the mannequin like a black-and-white trash bag. This kimono needs to be photographed differently. We agree I will take the kimono home to photograph it as one does with kimonos.

Back home, I still need to work on the images I took already, but I don’t. Instead, I google Vera Springveer, the alter ego of Charles Lücker, performer, singer and drag queen. And as I thought: narrow in the hips and long. I find some videos on YouTube. At one of them – the premiere of a theatre show in the auditorium of Westgaarde cemetery – I recognize the purple suit. And then there’s filmmaker Eddi Bal’s extraordinary documentary, Charles. It has English subtitles. Highly recommended.

Eddi Bal’s film is about a man – Charles (‘Charlie’) Lücker – who has created a most powerful alter ego: Vera Springveer*, world-famous in Amsterdam. But Charles wants to move on. He starts performing under his own name, in men’s clothes, covering David Bowie songs. He also starts recording his own raw songs.

There is a beautiful scene where Charlie and the band sit backstage before a performance. Charlie carefully cuts the hair of one of the band members. He is good at it, just like he is good at cooking. I now know that he went to the fashion academy after high school. I don’t know if he completed that training, but is is a confirmation of his love for beautiful clothes. Backstage, a band member asks: “Where has Vera gone, by the way?” “Ritually burned in the woods,” Charlie says lightly.

He dreams of a career as a singer/songwriter with his regular band. He would have succeeded. Unfortunately, it doesn’t get that far. Charles Lücker died in 2008 at the age of 43 from the effects of AIDS.

As I photograph the cow kimono, I find a crumpled belt with a cow motif in one of the sleeves. There are remnants of make-up on the kimono itself, especially on the collar, as a witness to Vera/Charle’s life and existence.

After Charles’ death, Vera Springveer was the one that people wrote about. When it came to fame, she beat him to it. I look up Vera Springveer’s name on my IHLIA objects List and add: ‘pseudonym of Charles Lücker. Singer, performer, and artist.’

 

 

  • ‘Springveer’ is as ‘Springcoil’ in English.

2 reacties

  1. (Bep) Joost Mous

    Charles maakte zijn eigen creaties inderdaad met veel vakmanschap en oog voor detail. Wat leuk om dit te lezen. Ik besloot dat het bewaard moest blijven en bracht al zijn kleding naar IHLIA na zijn overlijden. Zijn vader Koos reed me met zijn auto. Daarvoor was dat ook zo gegaan met Hellun Zellufs gardarobe ontworpen door Ticho Boeker waar een van de ontwerpen te zien is in het Amsterdam Museum.

    • hannah

      Hallo Joost,
      Wat goed dat je de kleding van Charles naar IHLIA hebt gebracht. Het is echt heel bijzonder. Dank je wel.
      Hannah

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

© 2024 Hannah van Herk

Boven ↑