Categorie: Viervoeters (Pagina 1 van 8)

Over paarden, honden, katten, soms een enkel schaap…

Afgewezen

De Sylboade, wie kent haar niet? Wereldberoemd in Heeg. Zoals alle dorpskranten heeft De Sylboade een rubriek waarin een dorpsbewoner – vaak maar niet altijd een nieuwkomer – wat meer over zichzelf vertelt. Lees verder

Hayke hipt

Hayke loopt met ’n hipje. Maar: alleen bij het mennen als ze rechtsom loopt. Iets doet pijn. Maar wat? En waar?

In de paardenkliniek dendert Hayke onder het toeziend oog van paardendokter Wim rechtuit en rondjes. Als een monter dieseltje draaft ze voltes, linksom, rechtsom. Niks kreupel! Het ziet er prima uit. Buigen, kloppen, scannen en röntgenfoto’s maken  – het levert niets op. Als dit een paardenkeuring was, zou ze worden goedgekeurd, zegt dokter Wim opgewekt. Alleen het filmpje dat we hebben van Hayke’s gehip laat zien dat er echt wel wat mis is. Op grond daarvan denkt dokter Wim aan een probleem in Hayke’s linker voorbeen. Lees verder

#PakDieTak!

Ik ben ontzettend goed in #Wacht.
Ik ben zelfs beter in #Wacht dan in #EvenOppassen. Maar ik ben ook erg goed in #EvenOppassen, vooral op paarden. Niemand kan zo goed #EvenOppassen op paarden als ik. Ik hoef geen riante huiskamer want ik heb een garage. Ik hoef geen bed want ik heb een stretcher. En ik zit al helemaal niet te wachten op een hoekbank met tv. Dat komt omdat ik heel goed ben in #LetOp!, zo goed dat ik niet níet kan opletten. Vooral op harde geluiden, gepiep, geschreeuw en gillende autobanden. Dan maar liever Heel Holland Bakt want daar gebeurt tenminste niets. Lees verder

Gedierte (5)

 

 

Terwijl de Hensjes zich vermaakten in de Shoalhaven rivier, zat ik op mijn hurken bij een grote witte steen. De kikker die wegsprong toen ik aan kwam lopen had precies de kleur van de die steen. Maar toen hij in het water sprong, kleurde hij mee met de achtergrond en werd hij groenig bruin. Of het kwam doordat hij nat werd of doordat hij zelf ook van kleur veranderde weet ik niet. Er was nauwelijks tijd om hem te bekijken want hij zocht meteen dekking onder steen.

Toen begon het Grote Wachten. De kikker ging zo op in zijn omgeving dat ik af en toe twijfelde of hij er nog wel zat. Tot hij na een minuut of tien bewoog (zo lang is dat Grote Wachten dus ook weer niet, maar het voelt lang als je op je hurken zit). Uiteindelijk kwam hij weer tevoorschijn en toonde zijn prachtige gouden oogleden.

Gedierte (2)



Bushwalking 40 km ten zuiden van Bradwood, tussen The Big Hole en Marble Arch. Inge liep voorop, ik liep achter haar. Tussen ons in glipte deze slang over het pad en nestelde zich in een bosje hoog dik gras, alwaar hij ons met oplettende glimoogjes waakzaam observeerde. Wij liepen voorzichtig en in een wijde boog om hem heen en bekeken hem van veilige afstand. De slang keek terug met pientere oogjes en een platte nek. Hij was prachtig en doodeng. Na een tijdje gleed hij over het pad het bos weer in. Ik schat dat hij tussen de 1,2 en 1,5 meter lang was, maar dat heb ik, lafaard, niet kunnen verifieren.

De discussie over wat voor slang dit kan zijn, is nog niet afgesloten: Redbelly Black, (very dark) Brown Snake of iets cobra-achtigs – allemaal tamelijk dodelijk als je niet binnen enkele uren de juiste medische hulp krijgt. Ik droom er niet meer van, maar ik merk dat ik opeens buitengewoon sterk reageer alert ben op alles wat maar een beetje een slang-achtige vorm heeft.

Update: Ik stuurde de foto’s ook naar Lawrie, een ranger die we ontmoeten toen we de Wombeyan Caves in de Blue Maintains bezochten. Hij mailde mij vanochtend terug: ‘the snake is the RED BELLY BLACK snake (pseudechis porphyriacus) a common snake around water courses. This snake is a mature individual.’

Best Regards Lawrie

Wombeyan Caves

Kanangra Area

Blue Mountains Region

National Parks and Wildlife Service

 

Gedierte (4)

 


En dan is er nog de kangoeroe. Deze wonen niet in een dierentuin, maar echt wild zou ik ze ook niet noemen. Ze houden zich graag op in de buurt van campings – daar valt regelmatig het een en ander te bikken. Als je de afwas ’s nachts voor de tent laat staan, doen ze graag de pannen voor je.

Gedierte (1)

 

 

Na een maand Australie zit onze tijd er bijna op. Het moment valt bijna samen met de jaarwisseling – dat schreeuwt om contemplatie. Vooruit dan maar. Een van de meest bijzondere aspecten van dit land, dit continent – behalve dat er heel veel erg aardige mensen wonen – zijn de dieren die er leven.

Als ik de eindeloze reeks foto’s van de afgelopen weken bekijk, maken vooral de dieren indruk. Sommige foto’s zijn van acceptabele kwaliteit, andere helemaal niet – waarom zoeken wombat en possum niet overdag naar eten? Maar van allemaal word ik vrolijk. De ogen van de emoe. Het koppie van de kookaburra. De dikke platte nek van de zwarte slang (die laatste vooral omdat er niemand werd gebeten). Het kangaroejong dat vanuit de buidel van zijn moeder met heldere oogjes naar je staart, zijn achterpoot buitenboord hengelend. Ik ben nog niet weg en ik wil nu alweer terug. Opeens begrijp ik waarom je met groot plezier vier uur op een plek stil kunt blijven zitten voor een foto van een beest dat jou nog liever mijdt dan de builenbest.

Al die foto’s wil ik allemaal tegelijk op het blog gooien! Grapje. Ik zal het doseren. Deze foto’s zijn gemaakt in Coolendel, een kampeerplaats die je alleen bereikt na een lange kronkelende en tamelijk stoffige tocht door de bossen. Volgens onze gastheer Rob hebben de campinghouders halverwege de bewoonde wereld en de camping een bordje neergezet met de tekst: “Don’t despair. You’re almost there!”. Dat heb ik echter gemist, waarschijnlijk door de stofwolken waar we doorheen ploegden.

Maar het water van de Shoalhaven rivier was heerlijk koel. De mensen die zich op de achtergrond van de eerste foto vermaken met van een rots in het water springen, beseften niet dat ze een bijzonder publiek hebben. En ik wist niet dat die beestjes (hoe noemen we ze?) uitstekend konden zwemmen, maar ze peddelden zelf ook door het water met het koppie fier omhoog.

Zondagmiddag

Zondagmiddag, en we nemen Willy Drie mee uit wandelen. Vandaag is hij voor het eerst de brug overgestoken, naar down-town Woudsend. Net op tijd, want morgen wordt de brug voor enige tijd voor werkzaamheden omhooggezet en dan kun je alleen bij de SPAR komen via een heel smal noodbruggetje. Daar ga ik met Willy Drie niet overheen, dus de volgende foto kan nog wel weken duren.

Deze foto is gemaakt door Annemarie van Snacknar Anytime (het logo van het lachende halve maandje zie je op de achtergrond). Willy Drie is gek op hun frieten (en wie niet? Ze zijn ook heerlijk). Ik zie eruit als een Russisch vrouwtje dat haar koe naar de markt brengt.

Voor een uitgebreider verslag van Willy Drie’s avonturen, klik hier  Ik heb daar ook een filmpje ge-upload met Willy Drie die borden aflikt. Hij blijkt enorm van bietensalade te houden. Van bijna alles dat eetbaar is, trouwens. Behalve eierschalen.

Kalverkeuring 2012, Bolsward

Via de iPhone had ik al een foto naar mijn blog gestuurd, maar de ochtend was zo bijzonder dat ik nu een selectie plaats van de foto’s die ik vorige week (8 september) maakt van de kalverkeuring van KFC De Twaling in manage de Hanzeruiters in Bolsward. De winnaar van de dag is hier te zien. En zoals die jongen met het kalf op de foto staat, zo hóren kalveren (en koeien) ook op de foto te gaan.

Maar zo’n dag is zoveel meer dan de trotse winnaar. Vaders, moeders, dochters, zonen, opa’s, oma’s – hele families komen met busjes en tractors en kalveren in trailers voor een feestelijke dag.Vandaar een wat ruimere selectie.

Thuis zijn de kalveren al onderhanden genomen met de tondeuse om een mooi, kortharig velletje te krijgen. En thuis zijn ze ook al gewassen, gepoetst en opgewreven. Eenmaal op locatie wordt dat echter nog eens dunnetjes overgedaan:

Kalverwasplaats met (op kalveren ingestelde) hogedrukspuit.

 

Pluizige pluim is essentieel. Superstrong haarlak helpt ook mee.

 

Teamwerk: 1 doet poepemmer, 1 doet billenvegen.
Maar in de ring moet het gebeuren.
De jury: kalverkeurmeesters Albert Prins en Jeroen van Manen
Voorzitter Sybren Nauta voor het mobiele kantoor van KFC De Twaling.
Kalf & kind is niet alleen voor jongens.

 

De jury gaat niet over 1 nacht ijs.

 

Team Reitsma

 

Team Reitsma in de ring
Soms gaat het wat  langzaam…
Soms gaat het iets te snel…
Soms is het knokken…

 

… en soms is er geen houden aan.
Het is een gezellige dag…
… voor  het hele gezin.
En op de parkeerplaats is alles even rustig.

Voor wie nog niet uitgekalfd is, klik voor de fotoserie hier.

Arreslee races in Gaasterland

 

 

 

 

 

Arreslee racen in Gaasterland: fraai winterweer, kleurig opgetuigde paarden, een startmeester in beige jas,  veel bontmutsen en baarden (wel zo praktisch, bij deze temperaturen) en een defilé van de deelnemende aanspanningen.

« Oudere berichten

© 2021 Hannah van Herk

Boven ↑