Hier is Haasje. Eigenlijk meer een gehaakt wezen zonder equivalent in de dierenwereld – maar voor mij is het Haasje. Haasje heeft geen gender en Haasje waakt over Elisabeth.

Ik vind dat er iets heel rustgevends van Haasje uitgaat. Dat komt waarschijnlijk mede door de eigenzinnige oortjes. Haasje is schalks, maar straalt tegelijkertijd solidariteit en meelevendheid uit.

Haasje doet mij bovendien altijd denken aan het refrein van het liedje dat ik achter in de auto als zesjarige met hoog, schel stemmetje op volle sterkte in het oor van mijn vader zong – een dialoog tussen een hertje en een haasje in het bos: “Hertje, hertje help mij toch / straks schiet mij de Jager nog / Haasje, haasje kom maar hier / en reik mij de hand.”