Categorie: Autobio (Pagina 1 van 2)

De Kop-Kont-Schapenrol

We zoefden deze zonnige zaterdagochtend met auto, trailer en paarden naar de manege. Onderweg passeerden vele weilanden, waaronder ook eentje met schapen. De meesten graasden, sommige lagen te herkauwen in het gras. Ik vond het er gezellig uitzien. Maar Inge’s getrainde oog zag wat anders. Ze remde. “Daar ligt een schaap op de rug.”

Een schaap dat op de rug ligt, dat is slecht nieuws. Het is levensbedreigend. In deze tijd van het jaar lopen schapen extra risico om op hun rug terecht te komen. Door een zware vacht of omdat ze drachtig zijn, zijn ze topzwaar en kunnen niet meer zelf overeind komen. Dan kan het gas dat de schapenpens aanmaakt er niet uit (normaal boert het schaap dit uit tijdens het herkauwen). Dat gas zet uit en drukt de longen dicht. Ze zal stikken.

Of dit schaap nog leefde, wisten we niet; het lag wel erg stil. We konden er ook niet bij: er was een brede sloot tussen ons en het schaap. We reden verder, namen bij Harich de eerste weg rechts en daarna zodra het kon nog een keer rechts – het dorp weer uit. Toen waren we op de weg aan de andere kant van het weiland en daar was een dammetje dat toegang gaf. We klommen over twee hekken en renden over het hobbelige gras naar het schaap. Nou ja, rennen. Inge rende. Ik hobbelde er zo snel als mijn longen toelieten achter haar aan. Ik moet echt meer aan mijn conditie doen. Hijgend greep ik tijdens het hobbelen mijn telefoon. Wie weet viel er iets te filmen.

Toen we dichterbij  kwamen, begon het schaap te spartelen. Dat zag er een beetje zielig uit, die hulpeloze pootjes die tevergeefs luchtzwemmen. Maar Inge werd er blij van, vertelde ze later, want het betekende dat we op tijd waren.

Ze pakte het schaap bij zijn kop zette haar op haar kont. En toen rolde ze het schaap over haar kont naar voren en: Hopla! het schaap stond. Een beetje wankel eerst, maar toch. Ik had verwacht dat ze het schaap opzij zou rollen, maar dat, legde Inge uit,  is riskanter. Dan kunnen er draaiingen in de baarmoeder of de darmen komen. De kop-kont-rol is beter. Al is ook opzij draaien beter dan het schaap op de rug laten liggen. Want dan gaat ze zeker dood.

We liepen tevreden terug over het weiland naar de auto. Iets over negenen en nu al levensreddend bezig geweest! Het was al meteen al een mooie dag.

 

https://www.dierenbescherming.nl/dierenambulance/dierenambulance-de-wouden/nieuws/een-schaap-op-zijn-rug

Slaapkamerkastje

In plaats van wat foto’s en tekst – over zagen, vlakken, schaven, hakken, beitelen en schuren, schuren, schuren – leek het me aardig om eens een filmpje te maken.

Achteraf realiseerde ik me dat dit beter gaat als je van tevoren een verhaal in je hoofd hebt, en daar ter plekke de beelden bij maakt. Daaraan heb ik helemaal niet gedacht terwijl ik bezig was aan mijn slaapkamerkastje, zodat dit filmpje meer een veredeld soort diaserie-met-muziek is geworden.

Maar als het niet gaat zoals het moet, dan moet het maar zoals het gaat. Hopelijk word ik in volgende filmpjes wat beter in het vertellen van het verhaal.

Afgewezen

De Sylboade, wie kent haar niet? Wereldberoemd in Heeg. Zoals alle dorpskranten heeft De Sylboade een rubriek waarin een dorpsbewoner – vaak maar niet altijd een nieuwkomer – wat meer over zichzelf vertelt. Lees verder

Haasje

Hier is Haasje. Eigenlijk meer een gehaakt wezen zonder equivalent in de dierenwereld – maar voor mij is het Haasje. Haasje heeft geen gender en Haasje waakt over Elisabeth.

Ik vind dat er iets heel rustgevends van Haasje uitgaat. Dat komt waarschijnlijk mede door de eigenzinnige oortjes. Haasje is schalks, maar straalt tegelijkertijd solidariteit en meelevendheid uit.

Haasje doet mij bovendien altijd denken aan het refrein van het liedje dat ik achter in de auto als zesjarige met hoog, schel stemmetje op volle sterkte in het oor van mijn vader zong – een dialoog tussen een hertje en een haasje in het bos: “Hertje, hertje help mij toch / straks schiet mij de Jager nog / Haasje, haasje kom maar hier / en reik mij de hand.”

Chick’s Trots

Vanochtend wakker geworden door energiek gespin bij mijn oor. Toen ik mijn hoofd opzij draaide en mijn ogen opende zag ik een donker stukje staart dat afstak tegen het halfduister van de ochtendschemering; Chick had een prooi meegenomen. Ongeveer een seconde later stonden wij alledrie naast het bed: twee eruit geschopt en eentje zelf gesprongen.

Iets later heb ik de doodgebeten diertje op de foto gezet (liggend op de Groene Amsterdammer): gele tandjes, een prachtige vacht, ogen niet zozeer aan de zijkant maar aan de bovenkant van het kopje. Ik denk dat het een jonge rat is.

Martelmiddag

 

Dit is een foto van een halsring met puntige schroef voor in het ruggenmerg. Hoe kom je erbij?

Neef R. uit Kampen logeert een paar dagen bij mij. Zondag na Kerst trekken wij de stad in, op zoek naar vertier en muziekwinkels en gitaarspeciaalzaken. De muziekwinkels blijken allemaal gesloten; broodje chicken fajita bij SubWay dan maar, en voor mij een kop koffie in de Kalvertoren.
Shoppen is voor watjes; wij zullen wat cultureels gaan doen. Wat is er zoal in de buurt? ik som op: het Fotomuseum, het Amsterdams Historisch, het Van Gogh, het Rijks, het Torture Museum .. zijn gezicht klaart op. Dat lijkt wel wat. En het is bijna om de hoek.
We moeten even wachten bij de kassa met het briefje ‘Even wachten. Zo terug.’
we lopen door smalle gangen en kijken naar uitvergrootte historische kopieen en puntige stukken hout, kunstig gespeed ijzer en hier en daar een nijptang om tepels mee af te knippen.

Volledig was de uitstalling niet. We misten bijvoorbeeld een ton-met-spijkers-van binnen, en er waren ook geen Spaanse laarzen en geen wipgalg. Dat laatste was wel jammer, want we weten nog steeds niet hoe die nou precies werkt. Dat moeten we thuis maar googelen.

Buikdansen voor Beginners

Om niet alleen maar nuttige dingen te leren, hadden we ook om een buikdanseres gevraagd. Wij mochten haar Madame noemen en dat was ze: “Alors, encore un fois! From zie beginning! Un-deux-trois-quatre!” Madame was streng doch rechtvaardig. Wij moesten buikdansen en dat is heel wat anders dan het hopsen waar een aantal van ons, waaronder ik, onder de druk van de vele instructies naar neigen (buik, armen, benen, ontspannen lachen… hoe onthou je het allemaal?): “Smile! Zis is la danse! You are not laying zie bricks!”).

Het laatste kwartier deed ze voor hoe het echt moet en als je niet beter weet lijkt het heel erg makkelijk. Maar wij wisten inmiddels beter. Na afloop vroegen wij haar waar je in Rabat buikdansen kon zien. Dat bleek nog niet zo eenvoudig. De betere hotels en andere horecagelegenheden vielen in elk geval af: >”Non, non, non, dans les restaurants on danse, mais c’est pas de l’art, ca, c’est… c’est- commercial!” Merci, Madame. C’etait merveilleux.

« Oudere berichten

© 2022 Hannah van Herk

Boven ↑