Categorie: Autobio

Afgewezen

De Sylboade, wie kent haar niet? Wereldberoemd in Heeg. Zoals alle dorpskranten heeft De Sylboade een rubriek waarin een dorpsbewoner – vaak maar niet altijd een nieuwkomer – wat meer over zichzelf vertelt. Lees verder

Haasje

Hier is Haasje. Eigenlijk meer een gehaakt wezen zonder equivalent in de dierenwereld – maar voor mij is het Haasje. Haasje heeft geen gender en Haasje waakt over Elisabeth.

Ik vind dat er iets heel rustgevends van Haasje uitgaat. Dat komt waarschijnlijk mede door de eigenzinnige oortjes. Haasje is schalks, maar straalt tegelijkertijd solidariteit en meelevendheid uit.

Haasje doet mij bovendien altijd denken aan het refrein van het liedje dat ik achter in de auto als zesjarige met hoog, schel stemmetje op volle sterkte in het oor van mijn vader zong – een dialoog tussen een hertje en een haasje in het bos: “Hertje, hertje help mij toch / straks schiet mij de Jager nog / Haasje, haasje kom maar hier / en reik mij de hand.”

Chick’s Trots

Vanochtend wakker geworden door energiek gespin bij mijn oor. Toen ik mijn hoofd opzij draaide en mijn ogen opende zag ik een donker stukje staart dat afstak tegen het halfduister van de ochtendschemering; Chick had een prooi meegenomen. Ongeveer een seconde later stonden wij alledrie naast het bed: twee eruit geschopt en eentje zelf gesprongen.

Iets later heb ik de doodgebeten diertje op de foto gezet (liggend op de Groene Amsterdammer): gele tandjes, een prachtige vacht, ogen niet zozeer aan de zijkant maar aan de bovenkant van het kopje. Ik denk dat het een jonge rat is.

Martelmiddag

 

Dit is een foto van een halsring met puntige schroef voor in het ruggenmerg. Hoe kom je erbij?

Neef R. uit Kampen logeert een paar dagen bij mij. Zondag na Kerst trekken wij de stad in, op zoek naar vertier en muziekwinkels en gitaarspeciaalzaken. De muziekwinkels blijken allemaal gesloten; broodje chicken fajita bij SubWay dan maar, en voor mij een kop koffie in de Kalvertoren.
Shoppen is voor watjes; wij zullen wat cultureels gaan doen. Wat is er zoal in de buurt? ik som op: het Fotomuseum, het Amsterdams Historisch, het Van Gogh, het Rijks, het Torture Museum .. zijn gezicht klaart op. Dat lijkt wel wat. En het is bijna om de hoek.
We moeten even wachten bij de kassa met het briefje ‘Even wachten. Zo terug.’
we lopen door smalle gangen en kijken naar uitvergrootte historische kopieen en puntige stukken hout, kunstig gespeed ijzer en hier en daar een nijptang om tepels mee af te knippen.

Volledig was de uitstalling niet. We misten bijvoorbeeld een ton-met-spijkers-van binnen, en er waren ook geen Spaanse laarzen en geen wipgalg. Dat laatste was wel jammer, want we weten nog steeds niet hoe die nou precies werkt. Dat moeten we thuis maar googelen.

Buikdansen voor Beginners

Om niet alleen maar nuttige dingen te leren, hadden we ook om een buikdanseres gevraagd. Wij mochten haar Madame noemen en dat was ze: “Alors, encore un fois! From zie beginning! Un-deux-trois-quatre!” Madame was streng doch rechtvaardig. Wij moesten buikdansen en dat is heel wat anders dan het hopsen waar een aantal van ons, waaronder ik, onder de druk van de vele instructies naar neigen (buik, armen, benen, ontspannen lachen… hoe onthou je het allemaal?): “Smile! Zis is la danse! You are not laying zie bricks!”).

Het laatste kwartier deed ze voor hoe het echt moet en als je niet beter weet lijkt het heel erg makkelijk. Maar wij wisten inmiddels beter. Na afloop vroegen wij haar waar je in Rabat buikdansen kon zien. Dat bleek nog niet zo eenvoudig. De betere hotels en andere horecagelegenheden vielen in elk geval af: >”Non, non, non, dans les restaurants on danse, mais c’est pas de l’art, ca, c’est… c’est- commercial!” Merci, Madame. C’etait merveilleux.

Losse Foto Nr 582


En in de rubriek Losse Foto’s hebben we hier nummer 582: genomen op de sportvelden bij de KSA (Koninklijke Scholengemeenschap Apeldoorn) in 1972 of 1973.

Volgens mijn broer betrof het hier een (school)voetbalwedstrijd, ik betwijfel dat – had men ons in dat geval op het doel laten klimmen?
Aan een van de spandoeken is te zien dat iemand ‘Bullie’ geen warm hart toedroeg. ‘Bullie’ was de bijnaam voor de docent natuurkunde, Bulthuis. Kenmerkend aan Bullie was dat bijna alle natuurkundige proeven die hij zelf uitvoerde, mislukten (tot onze vreugde, maar de amanuensis dreef hij daarmee tot wanhoop), en bovendien liet hij zijn haar bij een oor zo lang mogelijk groeien om daarmee de kale plek boven op zijn hoofd te verbergen – hij veegde de slierten eroverheen en terug. Dat werkte alleen als het windstil was.

Leerkrachten tegen leerlingen, dus. En wij, supporters, zijn op het doel geklommen. ‘Wij’ is in dit geval, van rechts naar links, Ineke ‘Pukkie’ Plant, ikzelf en een meisje dat ik niet herken. Op zich is dat raar, want zoveel meisjes klommen niet op doelpalen. Misschien was ze van een concurrerende school? Want ik doe geen enkele moeite om een beetje op te schuiven.

Dagen Mijner Jeugd


Bart, bezig met het scannen van duizenden foto’s, zond mij deze. Lang haar en de linkerhand bijna tot vuist gebald.
De oorspronkelijke foto had een storende reflectie op het linkerglas van mijn achthoekige (en goudkleurige) bril en pupil. Die lichtvlek werd veroorzaakt door de speciale lamp die voor dit portret op mijn gezicht was gericht; mijn vader had net een nieuw belichtingssetje aangeschaft en alle familieleden moesten poseren.
Ik ben hier denk ik een jaar of 14. De trui – mijn wespentrui – was voor mij gebreid door mijn moeder: knalgeel met zwart. De H was er op speciaal verzoek ook nog op aangebracht. Ongetwijfeld had ik hier een Punt te maken.

Dorpstraat, Ons Dorp


Bij het opruimen van de zolder van alles tegengekomen. Heugaveld tapijttegels van 40 jaar oud. Een kromme sjoelbak. Honderden dia’s van doorligwonden. Een ukelele. Een olijfgroene wastafel. Kluwer wereldatlas uit 1932. Een herdenkingstegeltje dat mijn naam draagt, ter gelegenheid van het behalen van een Zwemproef – dat moet mijn zwemdiploma A zijn geweest (hoogtepunt mijner jeugd). En een ingelijste foto uit ongeveer die tijd (de tijd waarin ik een haarspeldje droeg), waarop ik – als ik mij wel herinner – de trenchcoat en schoudertas van tante Katja had aangedaan. Vandaar de wereldwijze Agent 007-blik.

© 2021 Hannah van Herk

Boven ↑