Auteur: hannah (Pagina 1 van 64)

Breinbrief

(English text below)

Daar is die brief. De brief van de Nederlandse Hersenbank over het onderzoek op de hersenen van tante Katja.

Tante Katja was lang onderwijzeres en ze vond onderwijs en onderzoek belangrijk. Maar ze peinsde er niet over om haar lichaam aan de wetenschap na te laten. Aan haar lijf geen polonaise van medisch studenten, onderzoekers van universiteiten of farmaceutische bedrijven.

Ergens in de jaren tachtig zag zij echter op de televisie een interview met de directeur van de Nederlandse Hersenbank en besloot daarop haar hersenen wél te doneren. Dit werd soepel geregeld. De envelop met instructies van de Hersenbank over wat er moest gebeuren na het ­overlijden lag klaar op het bureautje. Het grote wachten kon beginnen. Lees verder

Dappie ’t Woutertje

Dappie is een woutertje: een lammetje dat door de moeder is verstoten en daarom door schapenhouder Marleen met de fles wordt gevoed. Dappie is nog maar net geboren, maar zelfs voor een pasgeboren lammetje is ze heel erg klein – veel kleiner dan haar broertje dat door hun moeder wél is geaccepteerd.

Vanwege de flesvoeding gaat Dappie mee naar kantoor. Elke twee uur krijgt ze warme melk uit een klein flesje met Nijntje erop. Het grootste deel van de tijd slaap ze in een wasmand met stro, die tegen de radiator is aangezet. Als ik met mijn wijsvinger over haar koppie aai, wordt ze wakker. Ze heeft een klein kopje met stevige krulletjes, dat vastzit aan een heel dun nekje. Ze ruikt naar schaap.

Dappie krijgt haar flesje. Daarna wankelt ze wat rond op onwennige pootjes. Ze doet een plasje dat geroutineerd met keukenpapier wordt opgedept. Ze schudt haar achterlijfje en er valt een klein keuteltje uit. Dat werkt dus allemaal prima. Ze snuffelt aan de neus van Rakki. Rakki snuffelt terug en vindt het allemaal wel best. Anders dan kalverpoep blijkt Rakki lammetjespoep niet lekker te vinden.

Dan wordt Dappie weer in haar wasmand gezet. Ze rolt zich op en valt in slaap.

Belegering van de mussenflat

De veren vliegen weer eens in het rond in de tuin van Zeldenrust. Lente = Oorlog!

De bovenste woning van de Mussenflat wordt belegerd door spreeuwen. Wat bezielt ze? Machtswellust? Sadisme? Spreeuwen zijn te groot voor deze nestjes . En het is nog te vroeg in het jaar om al eieren te roven.

De spreeuwen zitten treiterig op het dak. De rechtmatige bewoners van de bovenste verdieping nemen de situatie op vanaf het dak van de buren.

Voor een schematisch overzicht van de situatie, zie het plaatje hiernaast.

Na verloop van tijd worden de spreeuwen opdringeriger. Ze zitten niet alleen op het nestkastje, ze proberen er ook in te komen.

Maar de mussen laten dit niet over hun kant gaan. Mussen zijn eigenlijk net Amsterdammers – ze hebben een ontzettend grote bek en kunnen enorm goed ruzie maken. De boerenzwaluwen die vorig jaar nog nestjes bouwden in de stal, zijn daar door mussen verdreven. Een zichzelf respecterende mus laat zich door een paar spreeuwen de wet niet voorschrijven. Kom Maar Op!

De verwoede tegenaanvallen van de mussen hebben succes. De spreeuwen druipen af en gaan ongetwijfeld elders iemand het leven zuur maken. De mussen hervatten de inrichting van de woning, waarbij ze de omgeving scherp in de gaten blijven houden.

De Kop-Kont-Schapenrol

We zoefden deze zonnige zaterdagochtend met auto, trailer en paarden naar de manege. Onderweg passeerden vele weilanden, waaronder ook eentje met schapen. De meesten graasden, sommige lagen te herkauwen in het gras. Ik vond het er gezellig uitzien. Maar Inge’s getrainde oog zag wat anders. Ze remde. “Daar ligt een schaap op de rug.”

Een schaap dat op de rug ligt, dat is slecht nieuws. Het is levensbedreigend. In deze tijd van het jaar lopen schapen extra risico om op hun rug terecht te komen. Door een zware vacht of omdat ze drachtig zijn, zijn ze topzwaar en kunnen niet meer zelf overeind komen. Dan kan het gas dat de schapenpens aanmaakt er niet uit (normaal boert het schaap dit uit tijdens het herkauwen). Dat gas zet uit en drukt de longen dicht. Ze zal stikken.

Of dit schaap nog leefde, wisten we niet; het lag wel erg stil. We konden er ook niet bij: er was een brede sloot tussen ons en het schaap. We reden verder, namen bij Harich de eerste weg rechts en daarna zodra het kon nog een keer rechts – het dorp weer uit. Toen waren we op de weg aan de andere kant van het weiland en daar was een dammetje dat toegang gaf. We klommen over twee hekken en renden over het hobbelige gras naar het schaap. Nou ja, rennen. Inge rende. Ik hobbelde er zo snel als mijn longen toelieten achter haar aan. Ik moet echt meer aan mijn conditie doen. Hijgend greep ik tijdens het hobbelen mijn telefoon. Wie weet viel er iets te filmen.

Toen we dichterbij  kwamen, begon het schaap te spartelen. Dat zag er een beetje zielig uit, die hulpeloze pootjes die tevergeefs luchtzwemmen. Maar Inge werd er blij van, vertelde ze later, want het betekende dat we op tijd waren.

Ze pakte het schaap bij zijn kop zette haar op haar kont. En toen rolde ze het schaap over haar kont naar voren en: Hopla! het schaap stond. Een beetje wankel eerst, maar toch. Ik had verwacht dat ze het schaap opzij zou rollen, maar dat, legde Inge uit,  is riskanter. Dan kunnen er draaiingen in de baarmoeder of de darmen komen. De kop-kont-rol is beter. Al is ook opzij draaien beter dan het schaap op de rug laten liggen. Want dan gaat ze zeker dood.

We liepen tevreden terug over het weiland naar de auto. Iets over negenen en nu al levensreddend bezig geweest! Het was al meteen al een mooie dag.

 

https://www.dierenbescherming.nl/dierenambulance/dierenambulance-de-wouden/nieuws/een-schaap-op-zijn-rug

Beestenboel #12: (On)wijsheid

De domste te zijn van de klas

Was mijn lot, toen ik uilskuiken was.

Maar nu, oud en grijs

En eindelijk wijs,

Nu wou ik wel dat ik nog jong was.

 

 

 

Dier&Gedichten is een samenwerkingsproject van Bernard Dijkzeul en Hannah van Herk. Het tastbaar resultaat hiervan is de Dier&Gedichten kalender, die vanaf nu  te koop is. De prijs bedraagt € 19,95 (inclusief verzendkosten). De Dier&Gedichtenkalender loopt van april 2022 t/m april 2023 – dus zo ongeveer van Lente tot Lente.

Nieuwsgierig? Meer Dierengedichten vind je hier.  Bestellen? Stuur me een berichtje

Slaapkamerkastje

In plaats van wat foto’s en tekst – over zagen, vlakken, schaven, hakken, beitelen en schuren, schuren, schuren – leek het me aardig om eens een filmpje te maken.

Achteraf realiseerde ik me dat dit beter gaat als je van tevoren een verhaal in je hoofd hebt, en daar ter plekke de beelden bij maakt. Daaraan heb ik helemaal niet gedacht terwijl ik bezig was aan mijn slaapkamerkastje, zodat dit filmpje meer een veredeld soort diaserie-met-muziek is geworden.

Maar als het niet gaat zoals het moet, dan moet het maar zoals het gaat. Hopelijk word ik in volgende filmpjes wat beter in het vertellen van het verhaal.

Beestenboel #9 Verslaafd

Ik was destijds als goudfazant
In goede doen en elegant.
Ik ging steeds voor het maximum,
Zat zelfs op het gymnasium!

Maar ‘k ben aan lager wal geraakt
En heb het zelf er naar gemaakt.
Als u mij ziet, denkt u: Die gek,
Die heeft een stickie in zijn bek.

Dat klopt, want ïk ben aan de wiet,
En daarmee stoppen kan ik niet.
‘k Ben ook verslaafd, niet aan de fles,
Maar wel aan de jeneverbes.

Die met die hopeloze blik?
Ja, dat ben ik, ja, dat ben ik.
Leer dus van mij deez’ wijze les:
Geen drugs en geen jeneverbes!

 

Dier&Gedichten is een samenwerkingsproject van Bernard Dijkzeul en Hannah van Herk. We hebben er zelfs een Lente-tot-Lente Dier&Gedichtenkalender van gemaakt. Meer Dierengedichten vind je hier.  Interesse? Stuur me een berichtje

 

Beestenboel #8 Ode aan het Paard

Het paard, zo edel en zo fier,
Is wel het meest beroemde dier.
Als Pegasus, het vliegend paard,
Was ’t in de oudheid reeds vermaard.

Ook Don Quichot op Rossinant
Bereed dit dier in ’t Spaanse land.
Heemskinderen reden onvervaard
Op ’t welbekende ros Beijaard.

Als volbloed was dit edel dier
Ook zeer geliefd bij d’Arabier.
En Mohammed verliet deez aard
Gezeten op een hemels paard.

De Indiaan, op prairiegrond,
Reed op een wilde mustang rond.
En de Kozakken en Tartaren?
Te paard kenden zij geen gevaren.

In Weense en Spaanse hogescholen
Vertoont het paard zijn capriolen.
In Ascot, Duindigt, Valkenswaard
Daar rent en springt het beste paard.

Hier sluit ik deze lofzang af.
Een mooie tekst voor ’n paardengraf.
Maar hij kan ook, ’t is evident,
Zo op een paardenmonument.

 

 

Dier&Gedichten is een samenwerkingsproject van Bernard Dijkzeul en Hannah van Herk. We hebben er zelfs een Lente-tot-Lente Dier&Gedichtenkalender van gemaakt. Meer Dierengedichten vind je hier.  Interesse? Stuur me een berichtje

 

 

« Oudere berichten

© 2022 Hannah van Herk

Boven ↑