Tineke had een plekje gevonden in het Oude Ongebruikte Kippenhok waar ze ongestoord eieren legde. Het is nogal laat in het jaar voor kuikentjes, maar dat was voor Tineke geen bezwaar. Toen we erachter kwamen waar ze zat, besloten we het maar zo te laten; Tineke had gewonnen en we zouden wel zien hoe het verder ging.

Gisteren trof ik haar aan met een schattig kuikentje op haar rug. Het zocht snel dekking  toen de deur openging en er een Mens binnenstapte.

Er leek zich ook nog wat te verbergen onder Tineke’s brede buik . Hoeveel kuikentjes waren er eigenlijk? Dat was nog onduidelijk.

Tineke was, zoveel was wél duidelijk eerder begonnen met broeden dan we dachten – wij verwachtten de kuikens pas volgende week.

Een kuiken dat uit het ei komt, heeft voldoende energie om het een dag zonder eten en drinken uit te houden, maar daarna moeten er echt wel voedingsstoffen in. Wij zetten dezelfde avond kuikenvoer en water klaar. Er kwam een warmtelamp, en we legden hooibalen en stro voor isolatie – het oude kippenhok is nogal tochtig. Na een ingeving zette ik ook de bewegingscamera neer om te zien wat er allemaal gebeurde als wij er niet waren.

Voor het oog van die camera voltrok zich bijna een klein drama. Kuikentjes moeten eten, maar dat gaat niet helemaal vanzelf. Hun moeder moet ze laten zien waar en hoe je dat doet. Dat deed Tineke ook. Het eten stond op de grond en Tineke begon uit het nest te springen om het eten aan te wijzen. Wij dachten – naief als wij zijn – dat de kuikentjes wel zouden volgen, hup, naar beneden, moeders achterna.

Tineke springt gemakkelijk in en uit het broedhokje. Maar een kuikentje dat springt, kan niet meer meer terug. En de meeste kuikentjes hadden zo hun twijfels. Het is nogal een sprong als je ze klein bent, en het zijn tenslotte geen lemmingen.

Eén kuikentje kukelde na een tijdje naar beneden, maar de rest bleef boven. Tineke ging daarop ook maar weer op het nest zitten en liet de springer aan zijn lot over.

Inge besloot daarom om alle kuikentjes uit het nest te halen om ze op de grond te zetten. Maar daar werd Tineke hysterisch van en daardoor stoven de kuikentjes – eenmaal op de grond – in paniek alle kanten op om zich onder stenen, hout, hooibalen, in alle hoekjes en gaatjes die z e maar konden vinden, te verstoppen. Terwijl hun moeder maar bleef krijsen. Het oude kippenhok bleek opeens veel te groot voor die miniscule kuikentjes. Chaos!

Tijd om onze oude creche van zolder te halen.

Terwijl Inge op handen en knieën over de grond naar kuikentjes zocht, ving ik de krijsende Tineke. Eén voor een werden de gevangen kuikentjes bij hun moeder in de creche gestopt. Het gegil van Tineke overstemde het gepiep van de kleintjes, maar uiteindelijk hadden we ze allemaal binnen. Hopen we. Rode lamp erboven, water en kuikenvoer erbij, het stro isoleert nog wat extra. En nu zit het gekipsel weer in entre-eux in het hokje.

We moeten nu allemaal even bijkomen. Morgen kijken we verder.